Το ρακούν, το ουράνιο τόξο και μια βάφτιση

christening outfit with racoons and a reversible romper with a white shirt
Ένα βαμβακερό αγορίστικο σετ με μία ντουμπλ-φας σελοπέτα, ένα λευκό πουκαμισάκι και ένα λεπτό τζάκετ με κουκουλίτσα

Πάνε τώρα πιά, σχεδόν, τρία χρόνια από όταν για πρώτη φορά με έβαλε η μαμά μου (ή για την ακρίβεια της ζήτησα να με βάλει) μπροστά σε μια ραπτομηχανή. Μην το γελάσετε, αλλά μου είχε θυμίσει λίγο πολύ την πρώτη μου φορά στο τιμόνι του αυτοκινήτου. Από την μία ήταν απίστευτα τρομακτικό και από την άλλη με γέμιζε αδρεναλίνη. Όταν μετά από λίγη ώρα άρχιζα να καταλαβαίνω πως εγώ έχω τον έλεγχο, ένιωθα πολύ καλά και έψαχνα διαρκώς να δυσκολεύω την πορεία μου. Από τις ευθείες, στις στροφές και από τον ανοιχτό άδειο δρόμο, στην κίνηση και τα στενά περάσματα.

Όταν πρωτοξεκίνησα να ράβω, πίστευα ότι όπως και με την οδήγηση, η μεγάλη ταχύτητα ήταν και το ανώτερο όριο δυσκολίας που θα μπορούσα να βάλω στον εαυτό μου. Βέβαια αποδείχτηκε πως και για τα δύο έκανα πολύ μεγάλο λάθος. Πέρασα τον πρώτο μου χρόνο μπροστά από τη ραπτομηχανή - και ίσως και παραπάνω -, με ένα ξηλωτήρι στο χέρι. Υπολογίζω ότι στα περισσότερα πρότζεκτ μου, πέρναγα πιο πολύ ώρα ξηλώνοντας παρά ράβοντας. Και οι λόγοι ήταν δύο. Ο πρώτος ήταν βέβαια η ταχύτητα. Όταν μπαίνεις με "φόρα" σε μία στροφή, η πιθανότητα να μείνεις εντός της πορείας σου αρχίζει να μειώνεται. Και στη μοδιστρογλώσσα αυτό σημαίνει στραβό ράψιμο. Ξαφνικά αντί να έχεις πια ένα εκατοστό περιθώριο ραφής παντού, βλέπεις τη ραφή σου να πηγαίνει σαν μεθυσμένη. Και όσο πιο απότομη η καμπύλη και όσο μεγαλύτερη η ταχύτητα, τόσο χειρότερα. Ο δεύτερος λόγος που το ξηλωτήρι είχε γίνει προέκταση του χεριού μου, ήταν η πολύ κακή μου συνήθεια, να μην διαβάζω ολόκληρο ένα πατρόν πριν αρχίσω να ράβω. Αλλά για την σημασία του δεύτερου θα τα πούμε στο επόμενο άρθρο.

Έτσι λοιπόν μέχρι και πέρυσι που ετοιμαζόμουν για τον Greenwave, έραβα γενικά αρκετά γρήγορα. Είχα μάθει λίγο να κόβω στα δύσκολα σημεία, αλλά πάντα έκανα λάθη και πάντα ξήλωνα πάρα πολύ. Μέχρι που μια μέρα, αγόρασα ένα πολύ όμορφο αγορίστικο βαμβακερό ύφασμα, ακριβότερο από αυτά που έπαιρνα συνήθως. Είχε μια πολύ μαλακή και φίνα υφή που μου θύμιζε λίγο μετάξι και σε αντίθεση με αυτά που αγοράζω συνήθως γλιστρούσε πιο πολύ. Ήθελα όμως πολύ να φτιάξω ένα αγορίστικο πουκάμισο με εκείνο το ύφασμα και τα πουκάμισα, ακόμα και σήμερα, είναι από τα δυσκολότερα κομμάτια που ράβω. Έκατσα λοιπόν εκείνη την μέρα και με το πατρόν της Puperita ανοιχτό διαρκώς δίπλα μου στην οθόνη άρχισα για πρώτη φορά να υλοποιώ, με ταχύτητα ¨πεζού" ένα ένα τα βήματα. Έραβα στο χέρι όλα τα δύσκολο σημεία πριν τα περάσω στην μηχανή, σιδέρωνα κάθε ραφή με το που την έραβα και με πολύ προσοχή και πάρα πολύ αγάπη μετά από λίγες ώρες, ήταν έτοιμο το πρώτο μου "αριστούργημα". Μην με κοροϊδέψετε για τον χαρακτηρισμό, αλλά για το δικό μου επίπεδο και τα δικά μου δεδομένα, εκείνη τη στιγμή νόμιζα πως είχα ζωγραφίσει τη Guernica.

Από εκείνη την μέρα και μετά, απέκτησα τελείως διαφορετική σχέση με την ραπτομηχανή μου αλλά και με το ξηλωτήρι μου. Άρχισα να ράβω πολύ πιο αργά από παλιά και παρατήρησα ότι έκανα πολύ λιγότερα λάθη, γιατί είχα πολύ καλύτερο έλεγχο και της μηχανής αλλά και του υφάσματος μου. Έφτασα να ρίξω το ξήλωμα μου σχεδόν στο μηδέν. Εκεί που λίγο καιρό πριν έψαχνα να αγοράσω ένα ακριβό και πολύ καλό ξηλωτήρι, έφτασα να το χρησιμοποιώ τόσο λίγο, που ακόμα και με το βασικό ξηλωτήρι που είχε μέσα η μηχανή μου, ήμουν υπερκαλυμμένη. Αλλά το σημαντικότερο κέρδος ήταν άλλο. Πρώτα από όλα παρατήρησα, ότι παρότι είχα μειώσει τόσο πολύ τη δύναμη με την οποία πάταγα το πεντάλ, τελείωνα τα ρούχα μου σε πολύ λιγότερο χρόνο από παλιά. Και παρότι σίγουρα η εμπειρία σε ένα πατρόν παίζει το ρόλο της, το 90% ήταν θέμα ταχύτητας και ελέγχου.

Από τότε έχω ράψει πολλά αγορίστικα σύνολα, άλλα με σταθερά υφάσματα και άλλα με ελαστικά, αλλά ακόμα και σήμερα τα πουκάμισα είναι κάτι που ράβω με "θρησκευτική" ευλάβεια. Και το σετάκι που θα σας δείξω σήμερα, δεν θα ήταν ολοκληρωμένο χωρίς ένα πουκαμισάκι. Για να μην μου πείτε ότι δεν κρατάω το new years resolution μου, σας δείχνω σήμερα δύο καινούρια πατρόν. Η φίλη και πελάτισσα Γωγώ, ήθελα ένα σύνολο για να φορέσει ο γιος της τη μέρα της βάφτισης του. Ήθελε μια σελοπέτα και ένα τζάκετ με κουκουλίτσα. Και επειδή ξέρετε πόσο αδυναμία έχω στα ντουμπλ-φας ρουχαλάκια, διαλέξαμε με την μαμά του μικρού, ένα πατρόν που είχε αυτή την επιλογή. Για το τζάκετ η Γωγώ είχε διαλέξει ένα ύφασμα με ρακούν (το οποίο εγώ είχα ήδη βάλει στο μάτι και αγοράσει από πριν), που ταίριαξε τέλεια με τη σελοπέτα. Έλειπε όμως κάτι... Ένα πουκαμισάκι. Έτσι είπα να χρησιμοποιήσω ένα καινούριο μου πατρόν και να ράψω ένα λευκό πουκαμισάκι. Δυστυχώς το λευκό ύφασμα που παράγγειλα δεν ήταν όσο καλό ποιοτικά (ειδικά για πουκάμισο)θα ήθελα. Είχα πρόβλημα με το πόσο σκληρό ήταν και με το ότι δεν σιδερωνόταν εύκολα. Δυστυχώς όμως δεν είχα χρόνο να πάω στην Θεσσαλονίκη για αναζήτηση καινούριου υφάσματος. Έτσι αναγκάστηκα να συνεχίσω με ότι είχα. (αυτό είναι και το  σημαντικότερο αρνητικό των online αγορών υφασμάτων γατί δεν μπορείς να αγγίξεις ένα ύφασμα). Τα σχόλια  για το αποτέλεσμα θα τα αφήσω σε εσάς.

Γωγώ μου να σας ζήσει το γελαστοφατσούλι σας και να τον δείτε όπως επιθυμείτε

a set for a baptism with jacket, overalls and white shirt a set for a baptism with jacket, black side overalls and white shirta set for a baptism with jacket, black side overalls and white shirt close upboy baptism overalls and white shirtboy baptism overalls black side and white shirtcotton hoodie jacket with racoonsreversible overalls with rainbow stripesboys cotton overall in black chevron fabricwhite shirt with black buttons and cuffs

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *