Παιδικό παλτουδάκι με δύο όψεις

handmade reversible pink stars coat pockets side
Το πρώτο μου δύσκολο εγχείρημα. Δύο χαριτωμένα παλτουδάκια σε ένα, απλά με ένα ντουμπλ-φας πατρόν από τα Burda.

Ο πρώτος μου "Γολγοθάς"

Όλοι οι χειροτέχνες που έχω γνωρίσει κατά καιρούς, είχαν μια παρόμοια ιστορία να διηγηθούν.Στην δική μου περίπτωση το τέλος ήταν καλό αν και οι περισσότεροι που έχουν βρεθεί σε αντίστοιχη θέση είχαν μάλλον αμφίβολα αποτελέσματα.

Ξέρετε πως είναι όταν πρωτομαθαίνεις να μαγειρεύεις - και μαγειρεύεις εννοώ το να βράζεις ένα μακαρόνι ή ένα αυγό- και ξαφνικά νιώθεις πως έχεις γίνει Πετρατζίκης και μπορείς να κάνεις τα πάντα. Και εκεί που ακόμα δεν ξέρεις τις διαφορές μεταξύ ψησίματος σε αέρα και αντιστάσεις (που μεταξύ μας ακόμα δεν ξέρω, ντροπή μου) αποφασίζεις να φτιάξεις γαλακτομπούρεκο....

Και όπως είναι βέβαια αναμενόμενο, όσο καλός κι αν είναι ο τσελεμεντές, παρεκτός και έχεις το ταλέντο του Jamie Oliver, το πιθανότερο είναι αυτό που θα κάνεις να μπορεί να το φάει μόνο η μαμά σου κι αυτή από την πολλή αγάπη.

Έτσι κι εγώ μετά που έμαθα να ράβω και εννοώ να πατάω το πεντάλ και να κρατάω το ύφασμα ίσια - λεμε τώρα , αποφάσισα με την εξαιρετική εμπειρία των τριών μηνών μου να ράψω στην βαφτιστήρια μου ένα παλτό. Ναι καλά ακούσατε, παλτό! Και μάλιστα ντουμπλ φας. Τι ότι κι ότι;;;;

ETSY SHOP

Διάβαζα μια μέρα το Burda μου (πρέπει να ήταν το δεύτερο ή τρίτο που είχα αγοράσει) και είχε μέσα ένα πανέμορφο παλτουδάκι.burda reversible coat

Με το που το είδα λοιπόν ήθελα αμάν και τι να φτιάξω ένα! Ούτε καν τι είδος υφάσματος να αγοράσω δεν ήξερα. Σου προτείνουν στο περιοδικό τι να χρησιμοποιήσεις αλλά έχει κι αυτές τις "εξαιρετικές" μεταφράσεις το burda, οσον αφορά ειδικά τα υφάσματα, που δεν ήξεραν ούτε στα μαγαζιά να μου πουν τι εννοούσε ο ποιητής... Κατέληξα κι εγώ να αγοράζω λεπτά βαμβακερά υφάσματα από το ίντερνετ(!!!!)  για χειμωνιάτικο παλτό... Και όταν τα είδα από κοντά, κατάλαβα ότι δεν κάνουν για πανωφόρι. Μέχρι που μου είπε κάποιος για την καρίνα. Κι έτσι πέρασα όλα μου τα κομμάτια ένα ένα με καρίνα πριν τα ράψω. Μιλάμε για μαρτύριο. Να μην ξέρω ότι πρέπει να έχεις σταθερό το σίδερο και να μην το κουνάς και εγώ να το κάνω πάνω κάτω σαν να σιδερώνω ρούχα. Τι υφάσματα στράβωσα, τι κόλλες γέμισα το καλό μου το σίδερο (ακόμα βλαστημάω την γκάφα μου να μην χρησιμοποιήσω κάποιο πρόχειρο πανί ανάμεσα), γενικά ήταν όλα άνω κάτω. Και ενώ είχα βρει γλυκούλια υφάσματα στο ίντερνετ, ρέλι να ταιριάζει καλά με τα σχέδια μου δεν έβρισκα στην Βέροια (δεν είχα και εμπειρία με τα καταστήματα της Θεσσαλονίκης τότε, ούτε ήξερα να φτιάξω μόνη μου ρέλι).

Με αυτά και με εκείνα το παλτό τελείωσε, και μέχρι και κουμπότρυπες έραψα με επιτυχία. Βλέποντας το σήμερα, 18 μήνες μετά, μπορώ ναι μεν να δω όλα του τα λάθη και τις αδυναμίες που άνετα γεμίζουν μια λίστα, για μένα όμως ήταν το γαλακτομπούρεκο μετά την μακαρονάδα. Και ήμουν βέβαια απίστευτα περήφανη που το είχα καταφέρει!

ΥΓ Συγχωρέστε τις κακές μου φωτογραφίες αλλά εκείνη την εποχή τις έβγαζα με το κινητό χωρίς πολλά πολλά στησίματα (εώς καθόλου^^)

burdaxara2 burdaxara

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *