Τα πρώτα πατήματα του πεντάλ: Μία θήκη για βελονάκια (Βιογραφικό)

handmade crochet needle case opening detail
Το πρώτο μου δημιούργημα. Μια εύκολη και πρακτική θήκη για τα βελονάκια πλεξίματος, τις ξυλομπογιές ή ακόμα και για τα μολύβια καλλυντικών

Όλα από κάπου αρχίζουν.

 Κάποιοι άνθρωποι ξέρουν από μικροί τι θέλουν να κάνουν όταν μεγαλώσουν. Κάποιοι από αυτούς θα τα καταφέρουν, ακόμα περισσότεροι θα αλλάξουν γνώμη περίπου 10 φορές μέχρι τα 18 τους και υπάρχει πάντα κι εκείνο το μικρό ποσοστό εκείνων που δεν τους κέντρισε ποτέ κάτι το ενδιαφέρον ώστε να κάνουν όνειρα για αυτό.

  • Γεννήθηκα το 1982 και μεγάλωσα στα Χανιά

Ήμουν από κάθε άποψη μια ακόμα έφηβη. Βαριόμουνα το σχολείο, χωρίς να είμαι ποτέ μου κακή μαθήτρια δεν ήμουν ποτέ τέλεια. Είχα μια κλίση στα καλλιτεχνικά σαν παιδί που όμως εγκατέλειψα όταν μπήκα στο Λύκειο και μια κλίση προς τις θετικές επιστήμες. Όταν βρέθηκα σε μια σχολή πληροφορικής στο Ηράκλειο νόμιζα πως αυτό ήθελα να σπουδάσω. Ίσως και να το εξασκήσω αργότερα. Το μόνο όμως που με ενθουσίαζε με τους υπολογιστές ήταν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και σύντομα βρέθηκα να έχω χάσει εντελώς το ενδιαφέρον μου για τη σχολή και την επαφή μου με το διάβασμα. Ρώτησα πολλές φορές τον εαυτό μου πως φαντάζομαι τον εαυτό μου στα 30 ή τα 40 μου αλλά το μόνο που ήξερα σίγουρα ήταν ότι θέλω να παντρευτώ και να κάνω παιδιά. Επαγγελματικά τίποτα δεν με ενθουσίαζε. Υπήρχαν επαγγέλματα που μου άρεσαν, αλλά όταν σκεφτόμουν τα θετικά και τα αρνητικά γύρω από το καθένα τους, αποθαρρυνόμουν και έκανα πίσω.

  • Γνώρισα τον άντρα μου το 2008 και το 2009 μετακόμισα στην Βέροια

Ο άντρας μου ο Ηλίας είναι Βεροιώτης και στην αρχή της σχέσης μας ζούσαμε σε διαφορετικές πόλεις. Όταν άρχισα να καταλαβαίνω πως η σχέση είχε προοπτική να γίνει κάτι σοβαρό, ήρθα στη Βέροια. Δούλεψα μόλις για τρεις μήνες σε ένα εμπορικό κατάστημα και από τότε δεν ξαναβρήκα δουλειά στην πόλη. Βοηθούσα ναι μεν περιστασιακά τον Ηλία στο λογιστικό του γραφείο, αλλά τον περισσότερο καιρό τον περνούσα στο σπίτι.

  • Οι καλλιτεχνικές μου αναζητήσεις ξεκίνησαν με το πλέξιμο το χειμώνα του 2014/2015

Το Χειμώνα του 2014-2015 έμαθα να πλέκω. Με τη βοήθεια του ιντερνετ και του Youtube μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα είχα μάθει τις βασικές τεχνικές και πως να ακολουθώ απλά σχέδια. Ήταν κάτι που με χαλάρωνε πολύ και μου άρεσε. Δυστυχώς έχω ένα πρόβλημα με το αριστερό μου χέρι και το πλέξιμο όσο ευχάριστο κι αν ήταν μετά από κάποια ώρα γινόταν επώδυνο και δυσάρεστο. Έτσι δεν μπορούσα να πλέκω κάθε μέρα και ούτε για πολλές ώρες.

Την 'Ανοιξη του 2015 άρχισα να σκέφτομαι για πρώτη φορά ότι θέλω να μάθω να ράβω. Η μαμά μου ήδη από κάποια χρόνια πριν είχε αρχίσει να ράβει μόνη της ρούχα στην ραπτομηχανή. Μέχρι και εκείνη την περίοδο δεν είχα ποτέ μου κανένα ενδιαφέρον για το χώρο της μόδας και της ραπτικής. Το πλέξιμο λοιπόν ήταν και η πρώτη αφορμή για να μάθω να ράβω. Είχα αγοράσει από το eBay πολλά βελονάκια πλεξίματος. Κάθε φορά που ήθελα να ράψω κάτι, προκειμένου να βρω το σωστό μέγεθος για κάθε πρότζεκτ, τα άπλωνα πάνω σε ένα τραπεζάκι και τα κοίταγα ένα-ένα μέχρι να βρω αυτό που χρειαζόμουν. Σύντομα κατάλαβα ότι χρειάζεται να βρω ένα τρόπο να τα οργανώσω. Άρχισα λοιπόν να ψάχνω για υφάσματινες θήκες για τα βελονάκια. Βρήκα πολλά σχέδια στο ίντερνετ αλλά οι τιμές μου φαινόταν πολύ ακριβές για κάτι που θεωρούσα ότι η μαμά μου θα μου το έραβε πολύ εύκολα.

ETSY SHOP
  • Η πρώτη μου επαφή με τη ραπτομηχανή έγινε το καλοκαίρι του 2015

Ζήτησα από τη μαμά μου το καλοκαίρι που ήμουν στα Χανιά να μου ράψει μια θήκη για τα βελονάκια μου. Η απάντηση της εκείνη την μέρα πιθανότατα μου άλλαξε τη ζωή. Μου είπε ότι αν ήθελα μπορούσε να μου δείξει πως να ράβω στην μηχανή και να την φτιάξω μόνη μου. Το ίδιο βράδυ και μετά από πολλές ώρες στη ραπτομηχανή, είχα ράψει το πρώτο μου πρότζεκτ. Εκείνες οι δύο βδομάδες στα Χανια ήταν η αρχή για ένα μεγάλο ταξίδι που ελπίζω να κρατήσει πάρα μα πάρα πολλά χρόνια. Είχα επιτέλους βρει, έστω και αργά στα 33 μου, τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Είχα βρει τη δουλειά που μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει μετά απο 20-30 χρόνια.

Είμαι πλέον σε μία φάση στη ζωή μου, που μου φαίνεται αδιανόητο να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τη ραπτομηχανή μου. Το αν θα καταφέρω να το κάνω επάγγελμα ή αν θα μείνω στο χόμπι θα το δείξει ο χρόνος. Όσο η πρώτη μου σκέψη όταν ξυπνάω, και η τελευταία μου πριν κοιμηθώ έχει να κάνει με τη ραπτική, μπορώ με σιγουριά να πω πως αυτή η καινούρια μου αγάπη, ήρθε για να μείνει.

velonakia4velonakia2

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *